نقاشیخط بهروز نخستین شاکر

 

بس که جفا ز خار و گل دید دل رمیده ام-همچو نسیم از این چمن پای برون کشیده ام

آنکه باورت دارد یک قدم جلوتر از کسی است که دوستت دارد

عاشق تر از همه ما موش کوری ست که زیباییی جفت اش را چشم بسته باور می کند

بدون اشک گریستن را آموخته ایم

اگر به خانه من آمدی برای من ای مهربان چراغ بیاورویک دریچه که ازآن به ازدحام کوچه خوشبخت بنگرم

پرواز را به خاطر بسپار پرنده مردنی ست

دیوانه منم

وریشه های من هماره از قداست نگاهت آب می خورد-محمد فرهمند

روزگار غریبی ست نازنین